Tıp okumak istiyordum. Gerçekten. Kazandım da. Ama babam o yıl işini kaybetti, annem hasta, kardeşim küçüktü. Yakın bir şehirdeki işletme bölümüne gittim, para kazandım, aileyi geçindirdim. Herkes benden gurur duyuyor. "Ne kadar fedakâr" diyorlar. Ama içimde o beyaz önlüğü giyen beni düşündükçe boğazım düğümleniyor. Fedakârlık mı yaptım, yoksa korkup kaçmanın bahanesi mi buldum kendime?